Van 20-28 april reisde Bèr Deuss als begeleider/promotor met de jonge Nederlandse componist/violist Marijn Simons naar Los Angeles.
'Zijn jullie echt met de metro gekomen?', vraagt een echte LA dame me, 'En? Voelde je daar wel veilig?' Het is meteen duidelijk, hier zit de wereld anders in elkaar. Het is vrijdagavond, Marijn Simons, zijn ouders en ik hebben de weg gevonden naar Beverly Hills waar de Nederlandse consul een borrel aanbiedt ter gelegenheid van twee samenvallende Nederlandse culturele presentaties. Op maandagavond zal in het Getty Museum de Saenredamtentoonstelling van het Utrechtse Centraal Museum worden geopend en op diezelfde maandagavond zal de negentienjarige violist Marijn Simons soleren bij de wereldpremière van zijn eigen Tweede Vioolconcert bij het LA Philharmonic. Op de receptie ontstaan geen coterietjes naar nationaliteit maar is de kunstrichting de ordenende factor: de muziek vindt elkaar moeiteloos, en zo ook de schilderkunst.
Een dag later is de muziek onder elkaar bij de cultureel attaché en kan ik de goede sfeer van het diner gebruiken voor een intensief gesprek met de programmeur van het LA Philharmonic: repertoire, solisten, dirigenten en welke muziek 'van ons' daarin zou kunnen passen. Later, tijdens het dessert, bespreek ik met de Engelse impresario van Marijn Simons de mogelijkheden voor Marijn als violist en als componist, en hoe samenhang aan te brengen tussen beide carrières.
Zondagochtend, Central LA: te voet ga ik naar de in aanbouw zijnde Walt Disney Hall en realiseer me plotseling dat ik de enige ben op straat. Het hart van de derde stad van de V.S. is op zondag leeg, heel leeg, en lopen doe je hier al helemaal niet. Later op de dag repetitie bij het LA Philharmonic: de componisten (Marijn en Osvaldo Golijov) volgen de musici prettig kritisch, het spel is van hoog niveau, Marijn krijgt bij voorbaar veel lof voor zijn stuk, én voor zijn spel, en de muzikale fans zijn enthousiast. Ik bevestig mijn werkontbijt - heb me al helemaal aan LA aangepast - met twee promotors van moderne muziek, die vanuit de andere kant van de V.S. zijn ingevlogen om dit concert te horen.
Maandagavond, Zipper Hall, de moderne-muziekzaal van het LA Philharmonic. Een typische middenzaal met een mooie capaciteit (1200 stoelen, alle bezet), mooie akoestiek.
Iedereen is er: de cultureel attaché, de impresario's, de muziekpromotoren, de recensenten. Op de voorste rij zit, incognito, Esa-Pakka Salonen, de grote dirigent, die het talent van Marijn Simons twee jaar geleden al heeft onderkend en hem in dit concert heeft geprogrammeerd. De match tussen Simons en Golijov blijkt een heel gelukkige te zijn. Hoewel ieder duidelijk zijn eigen karakter heeft, sluiten de muzikale talen toch op een bepaalde manier bij elkaar aan. Beide componisten zoeken een lyrische toon te raken bij de toehoorder en slagen daar wonderwel in, waarbij Simons toch een Nederlands accent zet met zijn wat rauwe hoekigheid in het tweede deel.
LA Phil's embraceable Two, kopt de LA Times de volgende dag. En he adores the stage... astonishing talent... dances through the solo... electric buzz, om nog dankbaar te citeren uit dit uitgebreide artikel.
De volgende dagen is het oogsttijd: Marijn Simons krijgt, behalve veel complimenten, enige vervolguitnodigingen als solist in LA en bij de BBC en hij wordt uitgenodigd deel te nemen aan de zomercursus annex festival in Tanglewood - de belangrijkste in de V.S. - waarvoor streng wordt geselecteerd. Terug in Nederland krijgt hij bericht dat het Fonds voor de Scheppende Toonkunst eindelijk een compositie van hem zal financieren, een slagwerkconcert, voor Jaap van Zweden en het Residentie Orkest. Marijn Simons kan verder, ook in eigen land.